Serie: Wandelen met God (3), Hij wijst de weg

Op vakantie genieten we volop van het wandelen... En zo zijn we eigenlijk iedere dag wel bezig met ons thema Wandelen met God. Omdat we tijdens het wandelen alle tijd hebben, kunnen we soms makkelijk de gesprekken die kant opsturen... vaak zijn dat maar kleine momentjes, waarna ze vrolijk weer verder huppelen op "jacht" naar beren of spelen ineens weer tikkertje... 

Welke kant moeten we op?...
Dat is een vraag die de kinderen ons geregeld stellen tijdens het wandelen. Welke kant op mama?... Pap waarheen? Is dit ook niet zo als wij met God wandelen? Als je met Hem leeft en Hem bij alles betrekt, zal je dat ook geregeld moeten vragen welke kant op Papa? In de bergen gebruiken wij een kaart, maar onderweg komen we ook bordjes tegen, met daarop de juiste richting. Onze kaart stel ik me zo voor is de bijbel. De bordjes kunnen verschillende dingen zijn... Dat kan de Heilige Geest voorstellen, of andere mensen die je de juiste weg helpen te zien. Want eerlijk is eerlijk. Met alleen een kaart kom je er vaak niet... De wegwijzers langs de weg maken het makkelijker. 

Hij wijst de weg...
De woorden die we deze keer willen gebruiken zijn afhankelijk, weg, vertrouwen en Jezus. We willen de nadruk leggen op dat als je leeft/wandelt met God dat je afhankelijk moet zijn van Hem en Hem dus vertrouwen. Net als onze jongens ons vertrouwen als we zeggen dat we links gaan... Dan gaan ze niet in discussie en gaan links. Jezus zegt zelf dat Hij de weg is. Hem mogen we volgen.... Dat past ook weer mooi bij onze tekst...

Gelukkig ieder die ontzag heeft voor de HEER

en de weg gaat die hij wijst

Onze middag/avond...
Tijdens een wandeling zien we een "bergje/rots" waar je op kan klimmen. De jongens krijgen de opdracht erop te klimmen. Maar hoe dan... Kijk maar... Met veel moeite komen ze boven. We wandelen weer verder. We wandelen weer verder. Bij een volgens kruispunt komt de bekende vraag boven...Waar moeten we heen? Wij halen onze schouders op... Geen idee... Verwarring op hun gezichtjes... 

Dan begint Thomas zelf het bordje te lezen (klink best grappig Duits uit mond van een 7-jarige). Matthijs probeert nog eens je hebt toch een kaart mama... (die hebben we juiste even weggestopt)... dus ik laat mijn lege handen zien. Thomas denkt het te weten en begint te vertellen welke kant we op moeten.

Dan besluiten we even te pauzeren. We vertellen over dat God ons de weg wil wijzen. Dat Hij met ons meeloopt en ons een bijbel (kaart) heeft gegeven en wegwijzers (Heilige Geest of andere mensen). We herinneren hen de rots waar ze op moesten klimmen, wat best lastig is, als je niet weet waar de beste route loopt. Net zoals toen we bij de kruising kwamen... Wat is het lastig als je de weg niet weet. Dat snappen ze nu extra goed.

Op de boerderij maken we een kleurplaat. Eigenlijk wilde we ook nog een doolhof maken van Lego, die had ik gezien op een blog van een andere blogger (voor jullie staat de link er onderaan wel). Maar de grote lego plaat, was echt "in gebruik mama".... "ohnee mama dan moeten we alles afbreken".... nou dat vonden we ook niet nodig.. We maken het thuis nog wel een keertje ;).

Links....
Kleurplaat: Ik ben de weg
Verwerking: Bron van het lego dolhof + Pictogrammen wegwijzers
Bijbel: Bijbel in lego, 2 bladzijdes over Henoch

Valentijn...

U legt Uw hand op mij (Ps 139:5)

2,5 week geleden was Thomas jarig en hielden we deze avond. Een avond om hem in het zonnetje te zetten... Dat waren we na papa's verjaardag ook van plan, alleen dat schoot erbij in... Gelukkig weet onze papa dat hij de beste is... (maar bij deze staat het zwart op wit ;)..)

Matthijs 5....

Ons jongste mannetje werd afgelopen zondag 5...wow... 5.... hij wordt groot... waar is dat kleine manneke gebleven die na een super snelle bevalling ter wereld kwam... Ineens besef je dat je kind groot begint te worden... Loslaten begint te komen, maar wat is die ontwikkeling leuk om te volgen om mee te mogen maken...

Wat was hij jarig! Deze avond wilde we hem in het zonnetje zetten....

Uniek zijn....

Een thema wat geregeld terug komt hier in huis is hoe uniek we zijn. Jij bent jij en ik ben ik... Dat komt terug in de simpele dingen in ons huishouden, als er ruzie is om wat mooi is, of als hun mening verschilt over wat ze lekker vinden of waar ze mee willen spelen... 

Maar ook om hun eigen identiteit te bevestigen. Doen je vriendjes zus en jij zo? Dat is goed.... Jij bent uniek en je mag zijn zoals je bent... En weet je God heeft jou zo gemaakt en je bent goed... Ik vind dit zo waardevol om mee te geven aan onze kinderen. Ik ben van mening dat je ze dit niet genoeg kan inprenten.

Dus daarom ging ik daarom rondom deze verjaardag naar zoiets opzoek. De invalshoek is vaak wel iets anders en ik kwam deze tekst tegen... 

Gij omgeeft mij van achteren en van voren

en Gij legt uw hand op mij.

psalm 139:5

We wilde hem meegeven dat hij bijzonder en uniek is, omdat God naar hem omkijkt... zelfs Zijn hand op hem legt... Alleen dat al maakt hem en ons natuurlijk ook uniek. Dat God in Zijn grootheid naar ons omkijkt.. Hij houdt zoveel van ons... Hoe kunnen we dan denken dat we er niet toe doen of hetzelfde zijn als de rest van de 30 kinderen in de klas... Nee jij bent uniek....

Vertrouwen...

Naast het uniek zijn, komt het vertrouwen ook vaak terug in onze avonden. Ook deze avond.... Matthijs is afgelopen week vol verhalen thuis gekomen van het "vallen als een plank" dat hij op school geleerd heeft en met zijn 5 wijze jaren weet hij ook nog te melden dat je dan iemand vertrouwd... daar sta je dan met je 31 jaar met je mond open... ik was zo verbaasd door zijn heldere uitleg... prachtig..

Dit gebruiken we op onze avond... We leggen uit wat het betekend dat God ons omgeeft van achteren en van voren... Hij is voor ons om ons de weg te wijzen...en achter ons om ons op te vangen als we vallen.. 

Daar haken we op in en doen het "vallen als een plank" spel...

Onze avond....

We beginnen onze avond met het opschrijven van bovenstaande bijbeltekst op een schoolbord. Daar omtrekken we ook de handen van de kinderen bij. Thomas leest het voor en kan het al lezend leren. Matthijs die nog niet kan lezen, snapt straks dat het te maken heeft met de hand van God, doordat we die handjes erbij hebben getekend.

Al eerder heb ik Hans zijn hand omtrokken op een stuk karton. Deze plakken we op een canvasdoek en we schilderen er om heen...net zoals bij Thomas, want dat wilde Matthijs graag. Ondertussen leggen we de bijbeltekst uit en vertellen wat alles betekend.. Als we klaar zijn haal ik het karton weg en blijft er een witte hand over. Daar zal ik later als hij droog is dezelfde tekst in schrijven voor Matthijs. 

Omdat de jongens ook graag iets doen, gaan we aan de gang met het vertrouwenspel "vallen als een plank". Thomas kende het nog niet en vind het ook erg leuk. We leggen uit dat als je ooit problemen krijgt dat God achter je zal staan en je op zal vangen. Maar dit betekend ook dat je God zal moeten leren kennen... je kan moeilijk Iemand vertrouwen die je niet kent...dus leer Hem kennen ...

Om dit duidelijk te maken laten we ons vaak vallen.. De jongens vinden het prachtig en ik vind het stiekem toch wel een beetje eng..... Tja worden als een kind...

oeps gevalletje vertrouwensbreuk ;)

We spreken ook over de hand die God op ons legt... Hoe die ons zegent... wat een prachtig beeld... en ons manneke glundert van oor tot oor :)... want hij beseft echt wel hoe bijzonder en mooi dat is dat God hem ziet... en hem zegent... 

Later vond ik in mijn voorbereiding nog een werkje wat ik had willen doen, maar wat ik dus totaal vergeten was...oeps... maar omdat ik het vergat betekend natuurlijk niet dat jullie er niets mee kunnen.. Het werkje kan je hier vinden, scrol dan door naar bijbelteksten leren en dan  tekstplaatjes-handen-kinderen.

Geestelijke Wapenrusting (5), schild van het geloof

Deze week weer niet op vrijdag een family night. Vrijdag vierde we de 60e verjaardag van mijn vader en dus verschoven we het naar de zaterdagavond. De afgelopen weken hebben we al vaker geschoven, om diverse redenen.
Deze week gaan we weer verder met de geestelijke wapenrusting, het schild van het geloof is aan de beurt.

Het schild....
Met het schild word niet een klein rond schild bedoeld, maar een groot en langwerpig schild. Een goede soldaat kon zijn hele lichaam ermee beschermen. Er staat achter dit onderdeel van de wapenrusting ook nog: waarmee u alle vurige pijlen van de boze zult kunnen uitblussen. Deze tekst snapte ik niet helemaal tot ik een uitleg las. 
Vroeger werden pijlen letterlijk in brand gestoken en zo werden vurige pijlen afgeschoten. Dit grote schild is van hout gemaakt, door dat de pijl er in doordrinkt, dooft het vuur. 

Ook kwam ik tegen (en ik kende het al uit films) dat de soldaten van Rome altijd in de "schildpad" formatie liepen. Ze stonden zij aan zij, schild aan schild. Degenen die er achter stonden hielden de schilden boven de hoofden, zo kreeg je een perfecte verdediging tegen die (vurige) pijlen.

...van het geloof...

We geloven in God, we mogen achter Hem schuilen. Als het moeilijk is, is Hij er...

We mogen erop vertrouwen dat Hij voor ons zorgt, Hij ons beschermt, Hij er is.

Vorige week hadden we het al over ons fundament in Jezus. Nu willen we het hebben over het geloven in Hem en het vertrouwen in Hem.

Ik vind geloof altijd iets ongrijpbaars om uit te leggen.  Dat word ook gezegd in Hand 11:1

Het geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt, 

en het bewijs der dingen, die men niet ziet

Het is niet te bewijzen, het is niet te pakken....niet aan te tonen...Maar toch mogen we door allerlei dingen in en om ons leven tekenen zien van Hem! Uiteraard hebben we ook het woord van God, daarin mogen we lezen wie God is en wat Hij van ons verlangt.

Vertaalslag naar de kinderen...

Vorige week hebben we het al gehad over ons fundament in Jezus, zoals ook onze sandalen ons stevigheid geven. Hebben wij ook stevigheid in het Evangelie, zoals de huizenbouwer die op de rots bouwde.

We maken de link naar Daniel. We hebben gemerkt dat zulke dingen uitleggen het beste werkt, door een ander verhaal te gebruiken als voorbeeld. Daniel vertrouwt op God, ook al is het moeilijk en is het eng. Hij geloof dat God hem zal helpen en inderdaad God laat hem niet vallen (of opeten ;).. ). 

Onze middag....

We vertellen over welk onderdeel we het gaan hebben. Vertellen wat over het schild en het geloof in de Here God. We praten over het feit dat we God niet kunnen zien. Dat we dus 'moeten' geloven dat Hij er is en bestaat.

Eerst blazen we een ballon op, (het idee komt hier vandaan). We blazen hem op met de gassen die ontstaan door het contact tussen azijn en backing soda. Je ziet niet hoe het gebeurd, maar het gebeurd wel. (je zou ook naar buiten kunnen gaan en de wind voelen en niet zien.)

Vul een ballon met 3 theelepels backing soda en de fles voor de helft met azijn

 Laat de backing soda erin vallen en let op wat er gebeurd,

de eerste keer dat wij het deden hadden we een mini stof explosie... daarom hielden we de ballon de 2e keer maar vast :) 

De ballon wordt opgeblazen.

Hoe? Door de onzichtbare gassen...

Zo ook met God... we zien Hem niet, maar Hij is er wel. 

Daarna kijken we een filmpje over Daniel. 

We knutselen een leeuwenmasker in elkaar (Klik hier voor het werkblad). Ondertussen praten we over geloven in God, vertrouwen op Hem in lastige situaties. Dat we achter Hem kunnen schuilen zoals een soldaat dat deed achter zijn schild. God wil tussen ons en de duivel instaan.

Ook praten we over de schildpad-formatie en het samen zijn we sterk. We spreken af dat als we het moeilijk vinden dat we dat aan elkaar vertellen en dat we voor elkaar zullen bidden. Ook maken we de link naar de kerk en de gemeenschap die we daar hebben, dat we samen sterker staan.
We maken ook nog ons eigen schild! Uit karton knippen we 2 langwerpige schilden. Aan de achterkant plakken we een soort lus. Daar kan je het schild aan vast houden. De voorkant versieren we met een kruis.

Onze eigen soldaat op de kast krijgt ook een schild in zijn handen. Hij begint er steeds meer uit te zien als een echte soldaat die zich kan verdedigen. De jongens kunnen niet wachten tot we met het zwaard gaan beginnen ;). Ze zullen nog even moeten wachten, want de komende weken hebben we even een pauze... We zullen 2 andere thema's tussendoor behandelen... Daarover meer volgende week!

Fijne Avond...!

Loslaten....

Iedereen maakt wel eens vervelende dingen mee. Zo ook wij. Dat doet zeer en dat moet helen. Daarbij hoort ook een stukje vergeven en loslaten. Maar hoe doe je dat? En hoe doe je dat als je kind bent? Daar willen we deze middag over nadenken. 

Loslaten...
Ik wist niet goed hoe ik dit moest aanpakken en belde/mailde met een vriendin. Die had een mooi idee. Richt je niet zozeer op vergeven, maar op loslaten en je zorgen en pijn aan God geven. Zodat de vervelende dingen niet je leven en je hart vullen. 



...betekend ook niet blijven vasthouden
Klinkt erg logisch, maar moest het gewoon even opschrijven. Vooral omdat ik ook door iemand uit de groep in family nights op een idee werd gebracht. Deze moeder heeft in haar gezin wel eens een prikkelplant geplukt en haar kids gevraagd, deze vast te houden (als zijnde de vervelende dingen) en deze plant lang vasthouden is niet prettig. Maar ze plukte ook een prachtige bloem en deze kan je ook vasthouden (als zijnde de mooie dingen en ervaringen). (bedankt Els!)

Onze middag....
We vertellen dat we deze middag het gaan hebben over vervelende dingen loslaten en bespreken de vervelende dingen die er de afgelopen tijd gebeurd zijn. 

Eerst geven we Thomas en Matthijs een een zware stenen in hun handen. Deze moeten ze echt met 2 handen vast houden. Dan bieden we hen een kadootje aan.

Die willen ze maar wat graag aanpakken, ze kijken vragend naar me... "wat moeten we met die stenen"...We leggen uit... 

Nou die stenen zijn de vervelende dingen die je vast houdt. Dat vult je hart en je hoofd. Papa is (en dat bedoelen we uiteraard heel respectvol) God. Die zegt: Ik wil je vrede geven, maar geef dan wel die zware last aan Mij. 

De jongens snappen het principe en geven gelijk de zware stenen aan papa en om vervolgens het kadootje (=rust/vrede) in ontvangst te nemen.

De brandnetels slaan we dit keer over ivm het slechte weer, maar die staat zeker op ons ideeënlijstje!

Ik vond op geloven is leuk nog een leuk werkje (voor de uitleg klik hier). Vond het mooi aansluiten bij ons thema. Dat God ons van binnen kent en ons kapotte en beschadigde harten en wil ons genezen. 
De jongens mochten zelf kiezen hoe ze hun hart wilde laten kijken. Ze kozen voor blij, want dat waren ze. We hebben ook uitgelegd, dat als er verdrietige dingen zijn, dat je hart zeer kan doen en je dus niet blij bent. Maar dat je soms naar anderen dan doet alsof je blij bent en er niks aan de hand is. 
Voor onze jongste nog niet goed te begrijpen, maar voor de oudste zeker!















We sluiten af met gebed en de kinderen worden gezegend door papa.

Fijne avond!

Vruchten van de Heilige Geest, #7

De 7e vrucht ondertussen alweer...Dit keer is de vrucht Geloof of Trouw. Ze komen allebei voor in verschillende vertalingen. Ik geloof ook niet dat geloof en trouw helemaal los te koppelen zijn. Ze hebben alles met elkaar te maken.

De Geest...
Ik geloof dat de Heilige Geest ons helpt bij het geloven. Hij wijst naar de Vader en de Zoon. Ook denk ik dat Hij ons helpt om de juiste keuzes te maken. Wel moeten we dan zijn 'stem' leren verstaan en te onderscheiden van die van de duivel. 
Ik vind het belangrijk te weten dat de Geest, ons helpt met geloven, ook als het moeilijk is. Daarvoor is wel kennis nodig, kennis van Zijn woord. Hier kan de Geest je op wijzen en je er troost uit bieden.

Geloven in het "onmogelijke"...
Ik vond het best lastig om een verwerking oid te vinden voor deze Family Night. Ik vind het vooral belangrijk dat de Geest je helpt met het geloven in het "onmogelijke". Dit wilden we ze laten ervaren door ze zelf voor hun gevoel onmogelijke dingen of enge dingen te laten doen. Daarbij dan enkel en alleen te vertrouwen op ons. Van daaruit willen we de link maken naar vertrouwen hebben in God. Geloven dat Hij ons helpt, ook al lijkt dat onmogelijk.

Vertrouwen...
We willen de jongens leren dat ze op God feilloos kunnen vertrouwen. Dat de Geest ons geloof en vertrouwen geeft. Dat we daar ook om mogen bidden.
Een tijd geleden leerde ik dat twijfelen zonde is. Dat als je twijfelt dat je dan niet volledig op God vertrouwd....  Ik weet niet eens meer of ik dit hoorde in een preek of ergens las, maar het maakte indruk. Het is ten diepste wel zo, maar hoe moeilijk is het voor een mens...om niet te twijfelen, je geen zorgen te maken. Hoe lastig is het om je zorgen en twijfels bij het kruis te laten. Om niet telkens weer die rugzak mee te zeulen. Heel moeilijk, maar toch doen we God hiermee tekort. 
Dit willen we ook aan de jongens meegeven. Dat ze hun zorgen en twijfels bij de Here mogen brengen, maar ze daar ook mogen laten. Dat het geen nut heeft om zelf met die zorgen te blijven zeulen. Dat het niet makkelijk is vertellen we er ook bij.

Onze middag...
We lezen weer Galaten 5:22-23. De tekst beginnen ze al goed te herkennen, zeker de vruchten die we al gehad hebben. Wat mooi omdat uit hun mondjes te horen!
Deze week is de Family Night verplaatst naar een zondagmiddag. Een warme zonnige middag. Na een spontane BBQ, bespreken wat geloof en vertrouwen is.
We doen een klein experimentje. Hier heb je een beker voor nodig en een tissue en wat steentjes of knikkers. De tissue leg je over de beker heen en maak je vast met een elastiekje. Op de tissues leggen we steentjes. Die steentjes staan voor onze zorgen en twijfels die we zelf proberen op te lossen of klein te krijgen. Als er genoeg steentjes of knikkers op de tissue leggen scheurt deze en stort alles in. Daarna legen we uit dat we deze zorgen en twijfels bij God mogen brengen en dat we mogen geloven dat Hij ons helpt. Daar mogen we voor bidden!

We gaan naar het speeltuintje om de hoek. Spontaan verzinnen we dat we ze op nog een manier duidelijk kunnen maken dat je zorgen en twijfels zelf dragen zwaar is. We geven de jongens de opdracht een lege rugzak op hun rug te doen. Deze laden we vol met zware  stenen en daar gaan we naar de speeltuin. Halverwege piept de kleinste. We leggen uit dat ook zo in je leven is, als je al je zorgen maar zelf houdt en niet biddend bij de Heere brengt. We nemen zijn rugzak over en blij draaft hij weg. De oudste pocht: Die van mij is niet zwaar hoor, kan ik makkelijk. (Doen wij dat dat ook niet vaak?). Dus doen we nog wat zorgen en twijfels in de vorm van stenen in zijn rugzak...oei ook dan begint hij te steunen. Ook zijn rugzak nemen we over en leggen nog eens uit, dat God dat ook voor ons wil doen als wij onze zorgen bij Hem brengen.

In de speeltuin is een evenwichtsbalk, best eng... eerst zelf maar eens proberen. Thomas de oudste lukt het redelijk zelf, maar die heeft vooral aanmoediging nodig waardoor hij het zelf kan. Matthijs heeft echt een handje nodig. Ze hebben dus beide hulp nodig, maar wel op verschillende manieren. Daarna gaan klimmen en glijden we nog wat. We geven de jongens dan de opdracht om op het hoogste plateau te klimmen en in onze armen te springen. Dat is eng ze durven het niet... We vragen of ze ons vertrouwen. Ja dat doen ze... Dan kan je ons vertrouwen, we zullen jullie vangen. Dan springen ze.... in onze armen.

We leggen hen uit, dat zoals zij op ons vertrouwde en ons geloofde, ze zo ook op de Here God mogen vertrouwen. Dat Hij er altijd is om hun op te vangen, aan te moedigen of onze hand vast te houden. 

Als herinnering aan deze avond plakken we een vrucht (appel) op de boom, op deze vrucht plakken we een klein steentje.

Fijne avond!